Demons and Devils

Na 17 maanden met een ‘elleken’ rondgereden te hebben werd ik dat blauw plakkerke beu. Jurgen heeft het in 2 keren gehaald ergens in september en nu was het mijn beurt. Eind december zou m’n voorlopig rijbewijs vervallen en het begon te dringen.

Gisteren dus met gezonde zenuwen naar Erembodegem vertrokken en na de ‘voorcontroles’ mocht ik de weg op. Integenstelling tot Jurgen (centrum Aalst) had ik een lange toer die me richting Dendermonde, Ninove en tenslotte Nieuwerkerken bracht. Behoudens enkele kleine opmerkingen was ik geslaagd.. oef!

Nu nog eens deftige pasfoto’s laten maken en dan naar het stadhuis.
Trots op mezelf dat ik bij dat kleine percentage (58%) geslaagd-van-de-eerste-keer behoor.

Blij dat ik van de avondlijke oefenritten af ben en terug aan m’n huishouden kan werken.

Blij dat ik ‘m eindelijk heb..
Met dank aan Gerard die Jurgen en mij 20 lesuren rondgereden heeft, en aan Jurgen’s pa die ook vele toerkes heeft gedaan.

Zaterdag was het na 15 jaar wel eens tijd voor een klasreünie… op enkelen na was iedereen aanwezig en het leek wel of het pas gisteren was dat we nog samenzaten.

Intussen zitten er heel veel mama’s en papa’s bij, zijn we behoorlijk uitgezwermd over het Vlaamse land en zijn we toch uiteindelijk nog steeds dezelfden.

Op deze site kan je ons eens bekijken, toen en nu…

pampers en nieuwe gewoonten, fijne momenten en stressmomenten, bezorgdheid om een nieuw onbezorgd wezentje.
Ilah is 1 geworden en de peuter in haar komt elke dag een beetje meer tevoorschijn. Ze zit nu ook weer volop in een sprong en leert elke dag nieuwe dingen tot grote verbazing van mama en papa. Maar zo’n sprong brengt ook deze keer weer veel stress en vermoeidheid teweeg bij mij. Ilah hangt namelijk héél erg aan mijn rokken (of broeken) en elke morgen is het weer huiltjes als ze bij Magda onze lieve onthaalmoeder, gebracht wordt. ’s Avonds is het dan weer huiltjes omdat ze met ons mee naar huis moet..

Ik wil niet in herhaling vallen maar het is ook weer die tijd van het jaar: winterblues.
Het is nu ook officieel erkend heb ik onlangs op de radio gehoord. Omdat vele mensen lijden aan winterblues en een aantal ervan niet herstellen maar zelfs overgaan naar een winterdepressie wordt dit nu algemeen aanvaard. Oorzaak is makkelijk aan te wijzen, de korte dagen die over het algemeen donker getint zijn. Door het verminderde aantal zonne-uren kunnen mensen ook minder energie opvangen en gaan hun reserves aanspreken. Daardoor zijn we meer en sneller vermoeid.
Oplossing is een vakantie naar zonnige oorden, oftewel een (zonne)energiekuur.

Ik zou graag eens een extra slaapje willen doen, maar er is al iemand anders die de zetel heeft ingepikt. Pitlord voelt zich namelijk niet al te denderend en de laatste 2 avonden heeft hij voornamelijk al slapend in de zetel doorgebracht. Gisteren was hij nog geen halfuur thuis toen hij het al opgaf.
Hoewel ik ook wel wat extra slaap kan gebruiken zit het er niet in. Ilah heeft namelijk helemaal geen last van winterblues en nu ze elke dag vlotter kan stappen lijkt het wel of ze onvermoeibaar is.
Tegen de tijd dat zij uitgeteld in bedje ligt begint het pas voor mij… mijn lichaam begint een beetje te protesteren en verlangt naar rust. Maar zelfs de weekends hebben dat niet meer in petto, ze lijken altijd overvol met vanalles en nogwat en de ratrace lijkt oneindig.
Hoe verlang ik weer naar de zomer….

Het is bijna Boekenbeurs.. centjes zullen dit jaar vooral aan boekjes voor Ilah gespendeerd worden, nu al een boekenwurmpje.

En als het Boekenbeurs is, is het bijna Sintemaarten. Maandag wordt het speelgoed alvast op het werk geleverd. Ja, ik voel me dan toch even Zwarte Piet.

En als het Sintemaarten is, is Ilah jarig.
Dringend werk maken van de uitnodigingen voor haar feestje want voor we het weten is het alweer Boekenbeurs.

Vandaag begint de herfst, voor wie het nog niet gemerkt heeft, de ochtenden zijn alweer donkerder en de dagen korten zonder dat je er erg in hebt.

Moet ik zeggen dat dit absoluut niet m’n favoriet seizoen is? Dat ik einde zomer al begin te kriebelen bij het idee dat ik binnenkort weer dikke pulls moet dragen en gesloten, liefst waterdichte schoenen en warme sokjes.
De laatste zomerstukken zitten in de strijk, netjes opgeplooid gaan ze met een ‘tot volgend jaar!’ terug de kast in.
Alvast één iemand heeft er voorlopig helemaal geen last van, maar ze is dan ook een herfstekindje, ons Ilah.

Wel een ideaal seizoen voor handwerkjes..

Zonder plannen ben je geen mens.
Er zijn grote plannen en kleine plannen, plannen om uit te voeren of om op te bergen tot er een dikke laag stof op ligt.
Nu Ilah met grote maar nog onzekere passen naar haar eerste verjaardag stapt begint voor mij het tij te keren.
Oude liefdes roesten niet maar duiken ten gepaste tijden weer op. Zoals Ilah’s geboortecadeautje bij Rita gaan halen (eindelijk, ze was 8 maanden) en de winkel niet buiten raken zonder een nieuw plan.
Ik heb me wel ruim genomen, ervan uitgaande dat ik er alleen tijdens de rustige treinmomenten aan kan werken, en tegen Kerst zal het wel af zijn. M’n lieve sneeuwventjes met armen vol cadeautjes en hun dikke warmen sjalen, tot nu toe een plezier om te borduren. Het was ook eens iets nieuws, borduren op plastiek vereist een kleine aanpassing van techniek. Het ging dan ook wat trager in het begin, maar intussen zit ik weer op m’n oude snelheid.
En die oude liefde staat weer in vuur en vlam, ondanks een aantal projecten die thuis nog liggen te wachten op afwerking heb ik toch weer nieuwe borduurplannen gemaakt.
Ik had me nochthans voorgenomen niets nieuws te beginnen zolang onze zolder niet klaar zou zijn.
Het is wachten op een belletje van onze dakwerker. Eens een nieuw dak met prachtige grote veluxen die veel licht gaan doorlaten ons huisje siert, kunnen we de zolderkamer volwaardig maken. Achteraan een logeerkamer annex opbergkamer met veel kastjes en plek voor een opblaasbed en vooraan “den bureau”.
Enerzijds een echte bureau met bijpassende kasten en ruimte voor pc’s, laptops en ander multimediagerief (vooral van Pitlord) en onze paperassen. Anderzijds een hobbyruimte (vooral voor mij) met opbergruimte voor al m’n knutsel- en naaigerief met bijpassende werktafel en Radioheadposters en dat allemaal in de prachtige kleuren rood-wit.
Mijn bureaugedeelte is dus al gekozen (dit en dit) maar eerst moet er nog veel geïsoleerd worden, gyproc geplaatst, plafonds gekozen, vloeren gelegd (waarschijnlijk Santanakurk), muren afgewerkt, deuren geplaatst en tegen dan zijn we alweer een hele tijd verder in 2009.

En wie weet wat 2009 ons nog allemaal brengt…

Plannen genoeg dus, vooral dat ene grote boven ons hoofd, maar intussen vergeten we de kleine plannetjes niet: sneeuwventjes klaar tegen kerst, laten we dat al proberen.

Voor wie het nog niet wist, je kan centjes verdienen met het lezen van mailtjes.

Zo ben ik al meer dan een jaar mailtjes aan het klikken van MoneyMiljonair, en nu heb ik me ook aangemeld bij enkele andere sites. Snel rijk worden zal niet gebeuren, maar elk centje dat ik ermee verdien gaat wel naar Ilah’s spaarpotje.

Daarom maak ik nog even reclame.. want ook dat brengt op!

Het wordt tijd dat ik eens iets aan m’n conditie ga doen, en ik wil graag tegen de winter weer in m’n jeans van 2 jaar geleden passen. Vorig jaar was dat een onmogelijke opdracht (zie ‘Kleine Beer’), maar nu moet het kunnen.

Door een liftdefect vorige week stopten de liften niet op onze verdieping. Er zat niks anders op dan de trap te nemen. “Gelukkig is het naar beneden” zei Pitlord, die bovendien enkele verhuisdozen voor z’n broer aan het meezeulen was. Waarom niet 1 verdiepinkje en dan opnieuw liften? Ach, als je dan toch bezig bent…
Enkele jaren geleden is er trouwens een hele campagne gevoerd op het werk om het liftgebruik om te zetten in beenwerking. En dat allemaal om energie te besparen…
Een aantal collega’s hebben ook een tijdje volgehouden, of nog steeds, maar de inspanningen onzentwege waren nihil. Ik loop thuis al genoeg trappen mag ik dan de luxe van een lift op het werk gebruiken?

Goeie voornemens dus… Om iedereen voor te zijn begin ik er nu alvast mee en neem mezelf voor om elke dag minstens 1 keer die trap te doen. 117 tredekens moet kunnen en de dag dat ik het liftgevoel heb ga ik voor meer.

Er staan trouwens ook een aantal wandelingen op het programma komende maand. Net zoals enkele jaren geleden het een fietszomer werd is het nu een wandelmoment. 1,5 keer de wandelzoektocht van het werk gedaan die dankzij de vele kronkels in het parcours nergens naar leidt, maar je toch je kilometers aanrekent (ong. 5km).
Heel binnenkort “De Gordel” die ik vorig jaar niet mocht meedoen van Pitlord wegens redelijk zwanger, maar nu weer op het programma staat met een wandeltocht van 7 km. Natuurlijk gaat Ilah mee want we gaan de Doornroosjewandeling doen, inclusief een kleine zoektocht.
En nog een zoektocht om het af te maken: De groene stadswandeling van 13km op de “Sportdag voor Ambtenaren” half september.

Als we onszelf nadien zover kunnen brengen dat we nog meer wandelingetjes doen gaat dat nog goed komen. En ik heb nog steeds een fiets, met kinderstoel, dus dat staat ook nog op het programma!

Belt Jurgen naar mijn mama om te vragen hoe het met haar is, krijgt hij felicitaties over zich heen.
Ja, we zijn vandaag 2 jaar gehuwd, alweder.  Maar ik ben rotziek hoewel ik vandaag toch weer een beetje stem heb, en gezien de omstandigheden ben ik niet in stemming, of toch maar in mineur.
Mama zelf is aan de “loopwinkel” begonnen. Bank, CM, vredegerecht,… wie was ook alweer Minister van Vereenvoudiging (kijkt even naar Mr Q.)? Was ook even vergeten dat ik ‘erfgenaam’ ben, interesseert me niet maar ik zal ook m’n beloop hebben, eens dat van mama zowat geregeld is. Fijn.

Toch even van de gelegenheid gebruik maken om iedereen te bedanken voor de mooie woorden van steun. We hebben bovendien een hele hoop kaartjes mogen ontvangen waarvan toch een aantal van familie en collega’s. Doet goed aan ons hartje, vooral dat van m’n mama want die had die steun niet verwacht.
Vele mensen die m’n papa ooit gekend hebben zijn hem nog een laatste groet komen brengen, sommige gezichten brachten me meteen terug naar m’n hele jonge jaren, anderen waren recenter en bleken buren te zijn waar hij weleens een babbeltje mee deed, al was het over zijn kleinkind, trots te mogen zeggen dat hij ‘pas’ grootvader was geworden.

Een extra woordje dank voor Jurgen’s ouders, zorgen voor Ilah en terloops een hele hoop was en strijk wegwerken, misschien voor hen vanzelfsprekend maar toch een ferme blijk van steun voor mij op dat moment.
Een dikke merci voor Nadege en Christophe om ons zaterdagavond veilig in Sint-Truiden te brengen.
Aan de buren van mijn ouders, bedankt voor de mooie bloemen, en voor de jarenlange vriendschap die ongetwijfeld zal blijven voortbestaan.

Aan Ilah, die onbezorgd als altijd een glimlach toverde op ieders gezicht.

Hoe je het ene moment tomaatjes zit te snijden voor het pensioneringsfeestje van je schoonvader, en het andere moment het nieuws krijgt dat je vader op sterven ligt..

Vrijdagavond een telefoontje van mijn mama. “Hoe moet ik het zeggen…” Dan weet ik al dat er iets mis is, maar alle tests wezen toch net uit dat ze zowaar bijna genezen verklaard mag worden nadat ze 2 jaar geleden borstkanker hadden vastgesteld? En met haar hartje ook alles ok..
“Papa ligt in het ziekenhuis in Sint-Truiden, sinds deze namiddag…” Wow, als dat geen nieuws is, hij die zelfs zot werd van stress om nog maar op bezoek te gaan ligt nu zelf in het ziekenhuis? En dan volgt een stroom verhalen, hoe hij woensdag nog in de tuin heeft gewerkt maar ’s avonds kloeg van hoofdpijn. Donderdagochtend onze huisdokter vaststelde dat het griep moest zijn want alle symptomen waren aanwezig, en hoe enkele uren later het begin van het einde aanving.
Mijn papa begon raar te doen, hij moest naar het toilet maar ging in bad zitten, had dorst en probeerde uit de verwarmingsknoppen water te halen.. maar daar zit toch water in? Hoe hij de hele tijd nerveus en onrustig was en mijn mama hem geen seconde uit het oog mocht verliezen.
Donderdagnacht een lange onzekere nacht werd, want hij zijn beddegoed had afgetrokken en dan maar in mijn kamer ging slapen, nu ja, hij was intussen de hele tijd op zoek naar papiertjes.. papiertjes maar hij kon niet zeggen welke papiertjes. Uiteindelijk bij mijn mama in bed was gekropen maar eigenlijk niet heeft geslapen, ondanks de zware slaappillen die hij al jaren nam.
Vrijdagmiddag opnieuw de dokter laten komen, en mijn nonk(el) Willy (broer van mama) was er intussen ook want mama kon het niet meer alleen. Dokter besloot hem naar het ziekenhuis te laten brengen en papa, die vond het goed.
Op spoed stonden ze klaar, van kop tot teen werd alles onderzocht, maar ze vonden niet meteen iets. Papa had geen uiterlijke tekenen dat er iets scheelde, alleen leek hij dement geworden en tegelijk hyperactief. Papa kreeg in de late namiddag een bedje in z’n eigen kamertje.
Tegen mama zei hij nog: Nu kan ik eindelijk rusten, ik ga een beetje slapen. En hij wikkelde zich in het deken en ging op z’n zij liggen.
Zaterdagochtend was er geen verbetering, integendeel. Mijn papa leek van de wereld niks meer te weten, hij keek dwars door de mensen heen en zei geen woord meer. Ze hadden hem ’s nachts nog vastgebonden aan zijn bed, voor zijn eigen bescherming.
Er werd een gespecialiseerde dokter opgeroepen, het was immers weekend, en hij besloot om een scanneronderzoek te doen.
Daar kreeg mijn mama het verdict te horen: Een zware hersenbloeding, niet meer te opereren… het hoofd van mijn papa zat al zo vol bloed dat we enkel konden afwachten..
Ik had ’s morgens nog met mijn mama gebeld maar toen wisten we nog van niks, het was nog het nieuws van de dag voordien, afwachten en voorlopig een weekje ziekenhuis..

Er was al behoorlijk wat volk, en iedereen natuurlijk in feeststemming. Ik had met Jurgen afgesproken dat we er niets van zouden vertellen, want veel konden we ook niet vertellen. Maar toen kwam er ineens een telefoontje van mijn nonk(el) Willy, dat het niet goed ging met papa, en de verpleegster legde me alles uit, met een krop in de keel, overmand door emoties. Mijn hoofd vloeide leeg, ik wist niks meer ik snapte het allemaal niet. Mama wilde ik even spreken als het kon. Of ik moest afkomen naar huis? Neenee kind, je kan hier niks doen, we weten niet wat er nog gaat gebeuren kom anders morgenvoormiddag maar af, geniet nu van het feestje. Maar de verpleegster had gezegd dat ze niet zeker waren dat hij de nacht zou doorkomen… ??

Maar Jurgen had aan m’n gezicht gezien dat het niet goed was en wilde tegen de regels van het voorlopig rijbewijs in, met mij naar Sint-Truiden rijden. Nadege en Christophe hebben ons in volle veilige vaart naar het ziekenhuis gereden, op instructies van de gps ging dat makkelijk.
In de auto was mijn hoofd nog steeds leeg, we hadden nog snel wat spullen ingepakt, kleren en ondergoed voor enkele dagen, en instructies voor Ilah die nu onverwacht bij oma en opa bleef slapen. Jurgen had het bij momenten moeilijk in de auto, de tranen stonden in zijn ogen, maar ik wist niet wat te denken.
Net voor we Sint-Truiden zouden binnenrijden kregen we een telefoontje van mijn nonkel. Waar we intussen waren? We waren te laat namelijk.. het was ineens allemaal zo snel gegaan.. Mijn mama was net in het ziekenhuis toen even later m’n papa in coma ging. Hij ademde nog zwaar en ging van warme naar koude koorts. En toen was het ineens gedaan.. rond 21uur ’s avonds op zaterdag.

Het was allemaal zo onwezenlijk, dinsdag had ik nog gebeld naar huis en had ik hem nog gehoord op de achtergrond, en nu lag hij hier, vredig alsof hij eindelijk in een diepe slaap verzonken was.
Het is een geheel onwezenlijke week geweest, zondag kwam de begrafenisondernemer al langs, maandag waren de brieven al gedrukt om dinsdag rondgedragen te worden. Dinsdag gingen we even langs om te groeten, maar dat wilde ik niet meer.. de herinnering moest blijven zoals hij was zaterdagavond. We moesten een kist kiezen, een bloemetje van Ilah, een bloemetje van ons. Afspraken maken voor de begroeting donderdagavond, de begrafenis vrijdagvoormiddag.. Mama had mij naar voren geduwd als de verkondiger van het slechte nieuws. Buren werden op de hoogte gebracht, reageerden vol ongeloof of met tranen, ocharme toch, maar ik was er nu en ik zou m’n mama wel steunen toch? Toen zowat iedereen op de hoogte gebracht was dingsdagochtend was ik op. Ik wilde niet meer.. op wie moest ik steunen dan? Ik, ik ging maar door, elke avond gaan slapen met hoofdpijn, doodvermoeid maar niet opgeven. Iemand moest haar hoofd erbij houden want mijn mama was heel verstrooid en had enkele afspraken “gemist”. Ja, ik zou mijne klop nog wel krijgen, maar voorlopig was Ilah bij ons komen logeren en zij was het zonnetje in huis, zich van geen verdriet bewust. Jurgen heeft vooral voor Ilah gezorgd, ik had andere dingen aan m’n hoofd en zorgde ook nog eens voor het eten op tafel.
Toen vrijdag na de koffietafel Jurgen met Ilah terug naar Aalst vertrok wegens een snotvallingske en bijbehorend doktersbezoek, bleef ik alleen achter bij mama.
Mijn steun was weggevallen en dat heb ik geweten, ik was doodmoe en werd ziek. Een stomme hooikoorts sloeg om in een infectie aan de luchtwegen. Een rare nachtelijke gebeurtenis zondag bezorgde me voor de rest van de dag de daver op het lijf (ik geloof niet in spoken of geesten, maar ik zal nu ook nooit meer lachen met ghosthunters), ik voelde me ongemakkelijk en ik was blij dat ik naar huis kon.
De buren hadden beloofd een oogje in het zeil te houden en al alles een beetje geregeld is moet mama maar bij ons komen logeren.

Het moeilijkste moment was elke keer horen van de buren dat ze papa op woensdag nog in de tuin hadden zien werken. Wij hadden hem het laatst gezien toen hij in februari naar Ilah’s doop kwam. Ondanks de makkelijke treinverbinding vond hij de verplaatsing ‘te veel’ en hij had altijd wel iets te doen thuis dat niet kon blijven liggen. Iedereen vertelde me ook hoe trots hij wel is/was op Ilah, hij had het ook wel eens aan ons mogen zeggen.. maar zulke grote emoties toonde hij niet vaak binnenshuis.

Achter je ligt een leven van werken en plicht,
en juist dat bepaalde in alles jouw gezicht.
Flink was jij je hele leven,
moedig ben je tot het einde gebleven.
Flink wil je nu dat wij zullen zijn,
maar afscheid nemen doet ons zo’n pijn.
°11-03-32  +28-06-08