8 juli

Posted on Tuesday 8 July 2008

Belt Jurgen naar mijn mama om te vragen hoe het met haar is, krijgt hij felicitaties over zich heen.
Ja, we zijn vandaag 2 jaar gehuwd, alweder.  Maar ik ben rotziek hoewel ik vandaag toch weer een beetje stem heb, en gezien de omstandigheden ben ik niet in stemming, of toch maar in mineur.
Mama zelf is aan de “loopwinkel” begonnen. Bank, CM, vredegerecht,… wie was ook alweer Minister van Vereenvoudiging (kijkt even naar Mr Q.)? Was ook even vergeten dat ik ‘erfgenaam’ ben, interesseert me niet maar ik zal ook m’n beloop hebben, eens dat van mama zowat geregeld is. Fijn.

Toch even van de gelegenheid gebruik maken om iedereen te bedanken voor de mooie woorden van steun. We hebben bovendien een hele hoop kaartjes mogen ontvangen waarvan toch een aantal van familie en collega’s. Doet goed aan ons hartje, vooral dat van m’n mama want die had die steun niet verwacht.
Vele mensen die m’n papa ooit gekend hebben zijn hem nog een laatste groet komen brengen, sommige gezichten brachten me meteen terug naar m’n hele jonge jaren, anderen waren recenter en bleken buren te zijn waar hij weleens een babbeltje mee deed, al was het over zijn kleinkind, trots te mogen zeggen dat hij ‘pas’ grootvader was geworden.

Een extra woordje dank voor Jurgen’s ouders, zorgen voor Ilah en terloops een hele hoop was en strijk wegwerken, misschien voor hen vanzelfsprekend maar toch een ferme blijk van steun voor mij op dat moment.
Een dikke merci voor Nadege en Christophe om ons zaterdagavond veilig in Sint-Truiden te brengen.
Aan de buren van mijn ouders, bedankt voor de mooie bloemen, en voor de jarenlange vriendschap die ongetwijfeld zal blijven voortbestaan.

Aan Ilah, die onbezorgd als altijd een glimlach toverde op ieders gezicht.

lovely sauron @ 11:46 pm
Filed under: Daily notes
een leven voorbij

Posted on Tuesday 8 July 2008

Hoe je het ene moment tomaatjes zit te snijden voor het pensioneringsfeestje van je schoonvader, en het andere moment het nieuws krijgt dat je vader op sterven ligt..

Vrijdagavond een telefoontje van mijn mama. “Hoe moet ik het zeggen…” Dan weet ik al dat er iets mis is, maar alle tests wezen toch net uit dat ze zowaar bijna genezen verklaard mag worden nadat ze 2 jaar geleden borstkanker hadden vastgesteld? En met haar hartje ook alles ok..
“Papa ligt in het ziekenhuis in Sint-Truiden, sinds deze namiddag…” Wow, als dat geen nieuws is, hij die zelfs zot werd van stress om nog maar op bezoek te gaan ligt nu zelf in het ziekenhuis? En dan volgt een stroom verhalen, hoe hij woensdag nog in de tuin heeft gewerkt maar ‘s avonds kloeg van hoofdpijn. Donderdagochtend onze huisdokter vaststelde dat het griep moest zijn want alle symptomen waren aanwezig, en hoe enkele uren later het begin van het einde aanving.
Mijn papa begon raar te doen, hij moest naar het toilet maar ging in bad zitten, had dorst en probeerde uit de verwarmingsknoppen water te halen.. maar daar zit toch water in? Hoe hij de hele tijd nerveus en onrustig was en mijn mama hem geen seconde uit het oog mocht verliezen.
Donderdagnacht een lange onzekere nacht werd, want hij zijn beddegoed had afgetrokken en dan maar in mijn kamer ging slapen, nu ja, hij was intussen de hele tijd op zoek naar papiertjes.. papiertjes maar hij kon niet zeggen welke papiertjes. Uiteindelijk bij mijn mama in bed was gekropen maar eigenlijk niet heeft geslapen, ondanks de zware slaappillen die hij al jaren nam.
Vrijdagmiddag opnieuw de dokter laten komen, en mijn nonk(el) Willy (broer van mama) was er intussen ook want mama kon het niet meer alleen. Dokter besloot hem naar het ziekenhuis te laten brengen en papa, die vond het goed.
Op spoed stonden ze klaar, van kop tot teen werd alles onderzocht, maar ze vonden niet meteen iets. Papa had geen uiterlijke tekenen dat er iets scheelde, alleen leek hij dement geworden en tegelijk hyperactief. Papa kreeg in de late namiddag een bedje in z’n eigen kamertje.
Tegen mama zei hij nog: Nu kan ik eindelijk rusten, ik ga een beetje slapen. En hij wikkelde zich in het deken en ging op z’n zij liggen.
Zaterdagochtend was er geen verbetering, integendeel. Mijn papa leek van de wereld niks meer te weten, hij keek dwars door de mensen heen en zei geen woord meer. Ze hadden hem ‘s nachts nog vastgebonden aan zijn bed, voor zijn eigen bescherming.
Er werd een gespecialiseerde dokter opgeroepen, het was immers weekend, en hij besloot om een scanneronderzoek te doen.
Daar kreeg mijn mama het verdict te horen: Een zware hersenbloeding, niet meer te opereren… het hoofd van mijn papa zat al zo vol bloed dat we enkel konden afwachten..
Ik had ‘s morgens nog met mijn mama gebeld maar toen wisten we nog van niks, het was nog het nieuws van de dag voordien, afwachten en voorlopig een weekje ziekenhuis..

Er was al behoorlijk wat volk, en iedereen natuurlijk in feeststemming. Ik had met Jurgen afgesproken dat we er niets van zouden vertellen, want veel konden we ook niet vertellen. Maar toen kwam er ineens een telefoontje van mijn nonk(el) Willy, dat het niet goed ging met papa, en de verpleegster legde me alles uit, met een krop in de keel, overmand door emoties. Mijn hoofd vloeide leeg, ik wist niks meer ik snapte het allemaal niet. Mama wilde ik even spreken als het kon. Of ik moest afkomen naar huis? Neenee kind, je kan hier niks doen, we weten niet wat er nog gaat gebeuren kom anders morgenvoormiddag maar af, geniet nu van het feestje. Maar de verpleegster had gezegd dat ze niet zeker waren dat hij de nacht zou doorkomen… ??

Maar Jurgen had aan m’n gezicht gezien dat het niet goed was en wilde tegen de regels van het voorlopig rijbewijs in, met mij naar Sint-Truiden rijden. Nadege en Christophe hebben ons in volle veilige vaart naar het ziekenhuis gereden, op instructies van de gps ging dat makkelijk.
In de auto was mijn hoofd nog steeds leeg, we hadden nog snel wat spullen ingepakt, kleren en ondergoed voor enkele dagen, en instructies voor Ilah die nu onverwacht bij oma en opa bleef slapen. Jurgen had het bij momenten moeilijk in de auto, de tranen stonden in zijn ogen, maar ik wist niet wat te denken.
Net voor we Sint-Truiden zouden binnenrijden kregen we een telefoontje van mijn nonkel. Waar we intussen waren? We waren te laat namelijk.. het was ineens allemaal zo snel gegaan.. Mijn mama was net in het ziekenhuis toen even later m’n papa in coma ging. Hij ademde nog zwaar en ging van warme naar koude koorts. En toen was het ineens gedaan.. rond 21uur ‘s avonds op zaterdag.

Het was allemaal zo onwezenlijk, dinsdag had ik nog gebeld naar huis en had ik hem nog gehoord op de achtergrond, en nu lag hij hier, vredig alsof hij eindelijk in een diepe slaap verzonken was.
Het is een geheel onwezenlijke week geweest, zondag kwam de begrafenisondernemer al langs, maandag waren de brieven al gedrukt om dinsdag rondgedragen te worden. Dinsdag gingen we even langs om te groeten, maar dat wilde ik niet meer.. de herinnering moest blijven zoals hij was zaterdagavond. We moesten een kist kiezen, een bloemetje van Ilah, een bloemetje van ons. Afspraken maken voor de begroeting donderdagavond, de begrafenis vrijdagvoormiddag.. Mama had mij naar voren geduwd als de verkondiger van het slechte nieuws. Buren werden op de hoogte gebracht, reageerden vol ongeloof of met tranen, ocharme toch, maar ik was er nu en ik zou m’n mama wel steunen toch? Toen zowat iedereen op de hoogte gebracht was dingsdagochtend was ik op. Ik wilde niet meer.. op wie moest ik steunen dan? Ik, ik ging maar door, elke avond gaan slapen met hoofdpijn, doodvermoeid maar niet opgeven. Iemand moest haar hoofd erbij houden want mijn mama was heel verstrooid en had enkele afspraken “gemist”. Ja, ik zou mijne klop nog wel krijgen, maar voorlopig was Ilah bij ons komen logeren en zij was het zonnetje in huis, zich van geen verdriet bewust. Jurgen heeft vooral voor Ilah gezorgd, ik had andere dingen aan m’n hoofd en zorgde ook nog eens voor het eten op tafel.
Toen vrijdag na de koffietafel Jurgen met Ilah terug naar Aalst vertrok wegens een snotvallingske en bijbehorend doktersbezoek, bleef ik alleen achter bij mama.
Mijn steun was weggevallen en dat heb ik geweten, ik was doodmoe en werd ziek. Een stomme hooikoorts sloeg om in een infectie aan de luchtwegen. Een rare nachtelijke gebeurtenis zondag bezorgde me voor de rest van de dag de daver op het lijf (ik geloof niet in spoken of geesten, maar ik zal nu ook nooit meer lachen met ghosthunters), ik voelde me ongemakkelijk en ik was blij dat ik naar huis kon.
De buren hadden beloofd een oogje in het zeil te houden en al alles een beetje geregeld is moet mama maar bij ons komen logeren.

Het moeilijkste moment was elke keer horen van de buren dat ze papa op woensdag nog in de tuin hadden zien werken. Wij hadden hem het laatst gezien toen hij in februari naar Ilah’s doop kwam. Ondanks de makkelijke treinverbinding vond hij de verplaatsing ‘te veel’ en hij had altijd wel iets te doen thuis dat niet kon blijven liggen. Iedereen vertelde me ook hoe trots hij wel is/was op Ilah, hij had het ook wel eens aan ons mogen zeggen.. maar zulke grote emoties toonde hij niet vaak binnenshuis.

dscn4398.jpg

Achter je ligt een leven van werken en plicht,
en juist dat bepaalde in alles jouw gezicht.
Flink was jij je hele leven,
moedig ben je tot het einde gebleven.
Flink wil je nu dat wij zullen zijn,
maar afscheid nemen doet ons zo’n pijn.
°11-03-32  +28-06-08

lovely sauron @ 7:27 pm
Filed under: Daily notes
BXL, Little Manhattan, après-midi

Posted on Monday 23 June 2008

afb025.jpg
Op een mooie zomerdag is het zicht op het glazenwolkenkrabberoerwoud in de Noordwijk verhelderend.
(foto genomen met gsm)

lovely sauron @ 2:44 pm
Filed under: Daily notes
BXL, Little Manhattan, 10hrs le matin

Posted on Friday 6 June 2008

brussel.jpg

Op een grijze lentedag is het zicht op het glazenwolkenkrabberoerwoud in de Noordwijk een beetje mistig.
(foto genomen met gsm)

lovely sauron @ 10:16 am
Filed under: Daily notes
werkende mama

Posted on Tuesday 27 May 2008

Het is even wennen.. ‘s avonds is Ilah meestal moegespeeld en heb je maar enkele uurtjes geniet van je kleine meisje en zelf heb je nog een huishouden te regelen.
Jurgen houdt intussen volop audiënties: dakwerkers die langskomen om eens te kijken wat de grote werken inhouden en er naderhand een prijs op te plakken.
Intussen lopen de ochtenden redelijk gesmeerd. We wisselen elkaar af, de ene ochtend maak ik Ilah klaar, de volgende ochtend doet Jurgen dat. De andere zorgt intussen voor nesquikmelkje en boterhammen en voor zichzelf.

Om het allemaal nog makkelijker te maken (ahum) komt er ook nog eens een verpleegster langs om Jurgen’s been in te pakken, preventief tegen spataders en dat voor 3 weken op doktersvoorschrift.
Vanmorgen waren we alledrie klaar en moesten we wachten op de verpleegster die net iets later was dan gewoonlijk. Maar we waren nog op tijd op het werk..

Het ritme zit er bijna in, de gewoonte komt ook nog wel.. maar ik ben toch blij als Ilah in de buurt is en ze vanuit haar wipperke zit te vertellen wat ze allemaal heeft gedaan..
Op Levi’s schoot zitten, of samen naar Bumba kijken, of met haar handjes door zijn fijne haren gaan (en soms eens aan trekken). Naast elkaar zitten bij etenstijd, zij in haar eetstoel, hij op de gewone stoel naast haar. Wees maar zeker dat ze elkaar gevonden hebben.. dikke vriendjes zijn het!

Zolang mama en papa ook nog dikke knuffels krijgen is het allemaal goed..
Morgen is ze een dagje thuis, we gaan wandelen en spelen en samen in de zetel zitten en een nieuwe voorraad groentepapjes maken en voor we het goed en wel weten is de papa ook weer thuis!

Ik moet wel nog een beetje leren om ‘s avonds wat meer in huis te doen.. strijk bijvoorbeeld.. want van alleen gaat dat niet lukken denk ik. Maar tegelijk wil ik genieten van Ilah, hoe moet je dat dan combineren?

lovely sauron @ 10:56 am
Filed under: baby blues andDaily notes
Zo gaat dat dan…

Posted on Friday 23 May 2008

Voor je het weet is die eerste ‘werk’week voorbij…

Met dank aan de collega’s die klaar stonden om mij op te vangen maandag, afgesproken of niet, de hele voormiddag kwam er wel altijd iemand langs om een babbelke te doen. Niemand heeft het gezegd, maar blijkbaar verbaasde het toch een beetje dat ik hier niet in tranen zat.
Ons meisje is dan ook bij een heel toffe onthaalmoeder terecht gekomen en als je een glimlachende Ilah achterlaat weet je moederhart dat het goed is. Natuurlijk ben je een beetje bezorgd, een halve dag of een paar uurtjes is niets vergeleken met dit, van halfacht tot zes uur ‘s avonds is toch wel een trokje door.
Rond de middag een belletje en horen dat Ilah braaf is en speelt en het goed doet, geen zorgen hoor ze is een flinke meid en heeft goed papje gegeten.
Namiddag nog eens bellen (de papa dan) en hetzelfde horen..
Maar meteen de conclusie van de week meegeven: Ilah is een braveke, speelt mooi, slaapt zo lief (met knuffel), eet heel flink haar papjes en ze mag zeker nog terugkomen want heeft al enkele harten veroverd. Haar grote vriendje Levi zorgt ook dat ze zich niet verveelt, gisteren had hij haar zelfs een tutje gegeven.
Wat was dat van dat peper strooien? Later?

De eerste twee dagen hebben we nog een belleke gedaan, maar we weten intussen beter. ‘s Avonds krijgen we een kort verslagje en een knuffeltje van Ilah, maar eens thuis gekomen lijkt het wel of Ilah ons wil opeten, ze laat niet los en kraait terwijl ze zich tegen ons aangooit. Platnijpen komt er net niet aan te pas.
De onthaalmoeder is leuk en lief, maar mama en papa komen nog altijd op de allereerste plaats!
oef! Want dat zat in mijn koppeke: ze gaat van ons vervreemden nu. Maar ik onderschat ze toch denk ik, die klein mannen weten verdomd goed wat er gaande is. Mama is toch een beetje bezorgd maar die dikke knuffel maakt alles weer goed, elke keer weer, en ze weet het, ons klein bie.

Op het werk moet ik er terug inkomen. Maandagnamiddag meteen wat opdrachtjes gevraagd om me niet te erg te vervelen, dinsdag staking en woensdag thuis (geen opvang dan) en voor je het weet is de week om.
Maandag begin ik er echt aan, want ik ben een hoop dingen vergeten of weet zelfs bepaalde paswoorden niet meer, het zal weer “hoe steek ik brievenboeken in elkaar” worden, en niet “welke papjes gaan we vandaag klaarmaken”. Ook dat is even wennen.. Kip en appelmoes met patatjes stond er dinsdag op Ilah’s menu.. concurreer daar maar eens mee!
Ilah gelukkig, wij gelukkig.. en meer moet dat niet zijn.

lovely sauron @ 12:02 pm
Filed under: baby blues andDaily notes
huismoedertje af

Posted on Tuesday 13 May 2008

Het is bijna zover.. volgende week maandag ben ik opnieuw een werkende vrouw. Niet dat ik de laatste 6 maanden niks gedaan heb, maar het is toch iets anders.

Mijn huidige dagindeling is redelijk voorspelbaar dankzij een behoorlijk makkelijke Ilah. Opstaan, melkje geven, wat speeltjes doen terwijl ik opruim of wat computer, slaapjes doen tot etenstijd terwijl mama papjes maakt. Opnieuw etentjes doen, en na een verse pamper en eventueel zelfs verse kleertjes (hoewel dat flink gebeterd is) opnieuw wat speeltjes doen en even later weer slaapjes of als we gaan wandelen eerst veel rondkijken en dan toch slaapjes onderweg. Rond 15uur opnieuw papje en dan is het één lange wakkere sessie. Als het nog lukt kijkt ze hoe mama etentje klaarmaakt tegen de tijd dat papa thuiskomt. Of toch nog even in slaap vallen. Rond zessen weer melkje drinken, spelen met papa en rond 20-21uur naar het grote bedje gebracht worden.. tot morgen!

Donderdag (overmorgen) zal een eerste test zijn van ons organisatietalent. Ilah gaat voor het eerst en voor een halve dag naar de opvang. Het was al een hele opgave om te telefoneren naar Magda (onthaalmoeder) om een afspraak te maken. Ze stelde me gerust, maar ik moest toch even traantjes laten op Pitlord’s schouder. Tegelijk ben ik alles al aan het klaarzetten alsof ze ver weg op vakantie gaat, er mag geen lievelingsknuffel ontbreken!
Ilah heeft zelfs nog nooit een babysit gehad, maar daar gaan we misschien dit weekend eens verandering in brengen. Een etentje dat we nog tegoed hebben van elkaar, zonder Ilah.

Net nu ze in een fase in haar jonge leven zit dat ze heel erg aan mama hangt. Ik mag dan ook niet te lang uit haar zicht blijven of ze laat zich horen.. maar binnen enkele weken is dat alweer voorbij en heeft ze weer wat bijgeleerd (6 maanden sprongetje).

Ik kijk er tegelijkertijd ook naar uit om weer aan het werk te gaan. Al is het maar om de sociale contacten, babbelmomenten en gezellige terrasjes die we ongetwijfeld gaan doen (ja, ik heb ook verantwoordelijkheden).
Niet dat ik me ga smijten, maar het zal weer eens wat anders zijn dan knuffeltjes oprapen, pampers verversen, papjes maken… de Ilahknuffeltjes haal ik ‘s avonds wel in.. dat zal niet mankeren en hoe raar zal het zijn om eens een winkeltje te doen tijdens de middagpauze.. zonder rekening te moeten houden met een koets.

Dubbel tot 3-dubbel genieten van deze laatste huismoedertje-dagen..

en nu weer aan de strijk!

lovely sauron @ 9:36 am
Filed under: baby blues andDaily notes
weerbericht

Posted on Thursday 8 May 2008

De gyneacologe van dienst zei, terwijl ze Ilah de wereld inhielp, dat de wind nogal wat kindjes had doen binnenwaaien die dag. De ochtend was nochtans mooi begonnen, zacht weertje, vogeltjes die fluiten… maar Sintemaarten had z’n ding gedaan en de weergoden waren niet zo mals meer. Regen, wind, heel de dag grijze wolken en voor we het wisten was het alweer donker.
Nu m’n laatste weken verlof ingaan mogen we extra genieten.. zonovergoten dagen en warme nachten. Niet meer zorgen dat de kamer toch tenminste aan 18° komt maar hopen dat het niet té warm wordt om in te slapen.
Zo wil ik met plezier m’n lange thuisperiode afsluiten. Nog veel wandeluurtjes in’t verschiet en met Ilah genieten in de tuin. Zij in haar UV-tentje omringd met speelgoedjes, ik zonnebadend en iets ontspannends lezend.
Ilah probeert meer en meer om haar teentjes op te eten.. ze raakt nog net niet zover, maar nu ik haar eens alleen met pamper kan laten spelen zal het wel eens rap etenstijd kunnen zijn.
Weg met de dikke pulletjes en lange broeken. Leve de mouwloze bodiekes en korte sponzen broekjes!
Nu nog een zonnebrilletje en we zijn helemaal cool.
Intussen doe ik een voorraad vitamientjes binnen en voel ik dat ik meer energie heb om  in huis dingen te doen. Hoewel, wie wil er nu in huis de kuis doen als je gezellig buiten kan genieten? Ilah laat het niet aan haar hart komen, zolang ze noukie, m’neer de leeuw, giraf en nog wat vriendjes in de buurt heeft is het allang goed.

Ik begin al te denken aan haar dagelijkse reistasje. Wat moet erin, hoe gaan we dat organiseren. Hoeveel knuffels mogen/moeten mee en gaat ze haar mama niet teveel missen? (Volgens de verhalen van m’n voorgangsters is het vooral de mama die haar zal missen).

Organiseer alvast wat terrasjes en etentjes daar op het werk, dan denk ik hopelijk niet aan fruit- en groentepapjes. Ik moet mezelf inprenten dat ze in goede handen is, en dat ze veel gaat kunnen spelen met (en leren van) de andere kindjes en dat ze eigenlijk niet naar huis wil ‘s avonds want dat het toffer is in de Posthoornstraat.

Tranen met tuiten, nu al en nog veel waarschijnlijk, want kleine meisjes worden groot..

lovely sauron @ 8:12 am
Filed under: baby blues andDaily notes
Flashback

Posted on Saturday 3 May 2008

Sta je gezellig appeltaartjes te bakken in de keuken met de album Top 100 op Studio Brussel en voor je het weet zit je te mijmeren over the good old days toen ik nog ceedeetjes zat te beluisteren in m’n kamer thuis.
In dit geval was het dj Shadow die me opnieuw x-aantal jaren jonger maakte. Terug naar de tijd dat ik veel kocht van Radiohead, zelfs bootlegs op cd via ebay (wie bedenkt het).

Via via leer je zo al eens andere groepen en zelfs stijlen kennen en ontdekken en dj Shadow was er eentje van. In 1998 was Thom Yorke namelijk één van de stemmen die zich leenden aan het U.N.K.L.E project van Shadow (Psyence Fiction I) en als fan mocht ik dit toch niet missen.
Shadow’s discografie lijkt oneindig, maar een pareltje uit de collectie is toch wel Entroducing. Voor dit stukje muziek moet je wel je tijd nemen want de eerste tot de laatste noot vormt één geheel en bestaat bijna volledig uit samples.

Tijd om deze fijne plaatjes nog eens boven te halen en dat in het vervolg eens meer te doen.. snuffelen in de kast, kiezen en luisteren. En als het even kan: terug gaan naar wat geweest is en wat nooit meer zal zijn.
Gelukkig is er intussen youtube (ik ben intussen een halve verslaafde) en kunnen we ook genieten van de bijbehorende, al dan niet live, beeldjes.

De song die indertijd van mij het meest aandacht kreeg op het UNKLE album was natuurlijk met de stem van Thom Yorke, maar er waren nog pareltjes te ontdekken zoals oa. Richard Ashcroft (The Verve).
Entroducing was een ander verhaal, geen favoriete stemmen hier en liefst te beluisteren voor het slapengaan. Half weggedoken onder het deken kwam dit plaatje het best tot z’n recht (in mijn geval). Ik zat dan ook vaak met deze muziek in m’n hoofd.

Door de jaren heen is dat allemaal precies toch een beetje versleten. Nu ik nog 2 weekjes baas in huis ben (overdag) is het misschien nog even het moment om m’n schade in te halen…

Omdat ik het toch niet kan laten… een uitsmijtertje en één van m’n favoriete videos van Radiohead.

lovely sauron @ 11:59 pm
Filed under: Cultuur andDaily notes
laatste maand…

Posted on Thursday 10 April 2008

Nog een goeie maand en ik ga terug aan het werk, met gemengde gevoelens.
Ik mis het werk en de collega’s en wil er graag terug invliegen, met de nodige koffiekletsen als onderbreking, maar tegelijk zie ik er tegenop om Ilah bij een vreemde achter te laten. Want dat is het toch uiteindelijk, een vreemde onthaalmoeder die zo’n 2 jaar (als alles meevalt) op ons meisje zal passen.
Om toch nog iets te hebben aan ons Ilah’tje houden we de woensdagen voor ons. Dat breekt de week een beetje en zo hebben we ook nog een beetje (meer) geniet van ons meisje terwijl zij de wereld ontdekt.

Intussen hebben we echter nog geen onthaalmoeder. Een jaar geleden hadden we dat wel, maar wegens privéproblemen is ze nog voor ze goed en wel opgestart was, moeten stoppen. Een andere onthaalmoeder werd ons toegewezen, veel keuze hadden we niet maar Jurgen had ze “goedgekeurd” (ik was net bevallen) en het zou ‘s ochtends wat puzzelen worden maar het zou wel lukken.
Krijgen we ergens in maart het fijne bericht dat ook deze madam ermee stopt, op slag, meteen en wel nu. Van de ene op de andere dag gedaan.
En zo zitten we hier nu te wachten op een telefoontje van K&G want hun nieuwe voorstel werd door Jurgen niet echt vriendelijk onthaald. Ze wilden ons naar Moorsel sturen (6 km verder) maar wegens werken en filles en toestanden zou dat een heel gedoe worden en om kort te zijn, de chauffeur van dienst zou nooit op tijd op het werk geraken.
Na de Paasvakantie gaan vele kindjes naar de kleuterklasjes, en er is ook een nieuwe lichting onthaalmoeders op komst.. allemaal fijn, maar wanneer horen we eens iets? Dat we ons kunnen beginnen regelen? Dat we afspraken kunnen maken om te gaan proefdraaien?

Ik kan wel al met zekerheid zeggen dat mijn eerste dag een korte werkdag zal worden.. klokslag 16uur ben ik weg.. naar mijn meisje.

lovely sauron @ 5:47 pm
Filed under: baby blues andDaily notes